Hallo!

Welkom op mijn blog!

 Mijn naam is Sophie Kuilman en ik deel mijn colums met jullie!

Veel lees plezier! 

Kinderen? Dictators zul je bedoelen!



Mijn zus werkt op een kinderopvang en bracht op een rustige werkdag de lieve kinders even  mee naar het huis van mijn ouders. Mijn ouders hebben een gezellig huis, maar zijn absoluut  niet materialistisch, wat ik ook niet ben en erg fijn vind.  De tv is dan ook geen flatscreen, maar gewoon zo'n prima oude Sony! Hij werkt toch? De kindjes die mee waren zitten lekker op de bank met een drankje. Lief he? Die kinders. Tot op een zeker moment het jongetje iets zegt; Ik vind het helemaal niet leuk om hier tv te kijken!! Ik kan het helemaal niet goed zien. Bij mijn vader is het leuker! Die heeft een flatscreen. Dat ik dat hoorde stond ik even perplex. Wat kunnen kinderen verwend zijn! Vroeger keken wij alleen Sesamstraat en klokkenhuis en de rest van de dag speelden we buiten. Ik maakte dan een  parcour van stoepkrijt en racde over speelveld met mijn skelter als een autocoureur. We organiseerde campingfeesjes op het veld, met een echte playbackshow! De grote bomen op het speelveld gebruikte ik als speel antribute, ik glee dan via de boom de lantaarnpaal in en liet me er vanaf glijden. ge-wel-dig! vond ik dat.  Zonde vind ik dat ouders mee gaan in alles. Een kind een iPad geven op hun 11e  mobiele telefoon op hun 9e? Papa en mama maar hoge rekeningen betalen omdat het kind met de mobiele telefoon het toestel gebruikt als een walkietalkie naar andere 9e jarige vriendjes, leuk hoor. Ik zeg altijd dat ik het voor mijn kinderen anders ga doen! Lekker naar buiten , stoepkrijten , luchtjes maken van allerlei bloemetjes die langs de stoep groeien. Een vriendin vertelde mij dat ze dit vroeger deed, ze stampte dan een breisel van bladeren en bloemen en vertelde de kinderen dit op te eten, ze beloofde hen de eeuwige jeugd. Helaas konden ze die eeuwige jeugd op hun buik schrijven, ze werden even ziek van het heksenpapje. Ik zeg, goed voor het imuumsysteem! Van binnen zitten  gamen op de laptop is de aanmaak vitamine D ook ver te zoeken. Waardoor kinderen eerder ziek zijn, concentratie problemen krijgen of zelfs depressiviteit. Als tip: laat je kind lekker buiten spelen, of over een stoeptegel struikelen. 

Welke communicatie....?

 
Welke communicatie? 

Doe  mij maar de Nokia 3310. De telefoon met dat fantastische spel snake. En dat je nog in spanning een smsje afwacht. En niet in de stress schiet omdat je toevallig gezien hebt dat de persoon jou bericht al gelezen heeft maar niet reageert! Schandelijk denk jij.. Maar als de Nokia nog bestond ging je er van uit dat de gene nog even op het toilet zat, en niet beide handen vrij had om jou bericht te beantwoorden. (Als je begrijpt wat ik bedoel) vroeger keek men gemiddeld een paar keer op zijn telefoon. Nu kijken we constant. Er gaan geen 10 minuten voorbij dat je niet even een kleine klik hebt verricht op die groene applicatie. Whatsapp was bedoeld om het sms'en gemakkelijker te maken. Maar is ontpopt tot een chatbox waar je elkaar continue kunt bestoken met lappen teksten. Ja! Ik mis de goede oude tijd. Dat je iemand MOEST opbellen voor een ouderwets gezellig gesprek. Ik ook geloof best dat er mensen zijn die een negatieve diagnose onthullen via dit soort multimedia. Ja, doe mij maar weer die goede oude Nokia 3310. Ik geloof dat we dan een leven tegemoet gaan met een tikje minder stress en onzekerheid. 

 Je hebt natuurlijk ook multimedia die enorm praktisch zijn.
Neem Skype bijvoorbeeld, kun je eindelijk die oude overovergroot oma zien in Verweggistan, en daar nog een duidelijk gesprek mee voeren ook. Ik zeg leuk! Mensen hebben niet altijd tijd en geld om elkaar op te zoeken. Vroeger stuurde je elkaar een kaartje met 5 gulden voor kerst. Je gaf een zoen op het witte vel die je aanbracht met de vel rode lippenstift van je moeder, en besprenkelde het dan met een zware bloemen parfum(wat ook wel wat had vond ik zelf)